مردانی شرور، زنانی بیرحم.. رویمان نمیشود وگرنه روزی به نام روز جهانی امیال هم میگرفتیم، روز جهانی هوای نفس، روز جهانی خودشیفتگی و تفاخر و غرور، روز جهانی خودخواهی، روز جهانی من، خوشبختی من، موفقیت من، دیگران کیلو چند، انسانیت نه منه دی... اه که چقدر حال بهم زن است بزرگداشتهای ما، جنگیدنهای ما، نشان از چه تعفن بزرگی دارد این بالزدنهای ما، پرپرزدنهای ما...

تا حالا با خودت گفتی، من دقیقا برای چی به این دنیا اومدم؟! اومدم چیکار بکنم، چه کار بخصوصی انجام بدم که از عهده دیگری بر نمیاد؟ من در این موقعیت خاص و مختصات خاص خودم موظف به ایفای چه نقشی هستم؟!..

تا به من نگویی که به من فکر میکنی، من مطمئن نخواهم شد...از اینکه کسی به من فکر نمیکند آسودهام،...

یکی از فوبیاهای من اینه تلویزیون رو روشن کنم پایتخت دربیاد.. حیف که غیر من بقیه طالبن، منم راهم رو میکشم از محل حادثه تا میشه دور میشم.. البته اینم بگم که اکثرا عکسالعملهام به تلویزیون و برنامههاش این شده.. القصه یه چیز رو هی هم بزنن حال شما بهم نمیخوره؟! بابا این بازیگر هرشب تو سه تا شبکه و ۶تا برنامه حضور داره، چه حرفی داره بزنه آخه؛ آلپاچینو رو هم اینقدر مشغول مزخرفگویی میدیدم حالم بهم میخورد ازش اینا که پشت و روشون انگشت کوچیکش هم نمیشه..